Allah'ım! Ümmetin suskunluğunu Sana şikâyet ediyorum! Ben ki kocamış bir yaşlıyım. Kurumuş iki elim, ne kalem tutuyor ne de silah! Sesimle yeri inletecek güçte bir hatip de değilim! Ben ki saçları ağarmış, ömrümün son demlerinde, türlü hastalıkların yıktığı ve üzerinde zamanın belâlarının estiği biriyim! Tek isteğim, benim gibi Müslümanların zaaf ve aczinden müteessir olanların yazmasıdır! Siz ey Müslümanlar! Suskun ve aciz, helâk olmuş ölüler! Hâlâ kalpleriniz sızlamıyor mu, başımıza gelen bu acı felâketler karşısında? Bir halk yok mu? Hiç mi kimse yok, Allah için ve ümmetin namusu için kızacak? Şerefli direnişçilerken, bizleri katil teröristler olarak ilan edenlere karşı duracak! Bu ümmet utanmaz mı, şerefi çiğnenirken? Siyonist katilleri ve uluslararası işbirlikçilerini görmezden gelirken! Omuzlarımıza el verecek ve gözyaşlarımızı silecek bir bakış! Bu ümmetin kurumları, sivil güçleri, partileri, teşkilâtları ve bariz şahsiyetleri, Allah için kızmaz mı? Tümü birden sokaklara dökülüp, bizim için dua etmeye. 'Ey Rabbimiz! Gücümüzü topla, zaafımızı gider ve mü'min kullarına yardım et!' diye çağıramaz mı? Buna da mı gücünüz yetmiyor? Yakında bizim büyük ölümlerimizi duyacaksınız, o zaman alınlarımızda şu yazılacak: Bizler direndik, ileri atıldık ve kaçmadık.. Ve bizimle birlikte çocuklarımız, kadınlarımız, yaşlılarımız ve gençlerimiz ölecek! Onları, bu suspus ve bön ümmete yakıt yapacağız! Bizden, teslim olmamızı ve beyaz bayrak dikmemizi beklemeyin! Çünkü biz, bunu yapsak da öleceğimizi biliyoruz. Bırakın savaşçı onuruyla ölelim! Dilerseniz bizimle olun, elinizden geldiğince, öcümüzü sizden her biri boynuna taksın! Dilerseniz bize acıyarak ölümümüzü izleyin! Temennimiz, Allah'ın, emaneti savsaklayan herkesten kısas almasıdır! Umarız bizim aleyhimize olmazsınız! Allah aşkına, bari aleyhimize olmayın! Ey ümmetin liderleri, ey ümmetin halkları! Allah'ım! Sana şikâyette bulunuyorum... Sana şikâyette bulunuyorum... Gücümün azlığını, imkânımın yetersizliğini ve insanlara karşı zaafımı Sana şikâyet ediyorum. Sen mustazafların Rabbisin... Sen bizim Rabbimizsin... Bizi kime bırakıyorsun? Bize cehennem olacak uzaklara mı? Veya düşmana m? Allah'ım! Akıtılan kanlar, dokunulan ırzlar, çiğnenen hürmetler, yetim bırakılan çocuklar, oğlunu yitirmiş anneler, dul kalmış kadınlar, yıkılmış evler ve ifsad edilmiş ekinler aşkına, Sana şikâyette bulunuyorum. Sana şikâyette bulunuyorum! Gücümüz dağıldı... Birliğimiz bozuldu... Yollarımız ayrıldı... Halkımızın zaafını ve ümmetimizin bize yardım edip, düşmanı yenmedeki aczini Sana şikâyet ediyoruz... seyid seyh ahmed yasin

 

Kalıbını Secdeye, Kalbini Kıbleye Bırak  Kıpırtısız bir boşluğa koyarsın alnını günde beş vakit. Secdenin alnını nereye değdirdiğinden habersizsin. Gösterişsiz bir yöne dönersin yüzünü; ışıktan yolları yoktur şehrin kıblesinin. Kıblenin yüreğini nereye götürdüğünü bilmiyorsun. Suskun bir duvarın dibinde oturur gibisin her tahiyyatta... Selâmının kimleri neşelendirdiğini tahmin edemiyorsun, aldığın selâmların sıcağını hissedemiyorsun. Adını bilmediğin bir deniz kıyısında yürür gibisin. Yüzünü görüyorsun sadece mavinin; derindeki incilerin pırıltısına dokunamıyorsun. Terazinin bu kefesindesin; varlığını inceltirken rükûlarda, karşı kefede neyi biriktirdiğini bilmiyorsun. Şimdilik hece hece tutunduğun duanın gölgesinin haber verdiği ışıktan nasibin pek az. Dudaklarını ıslatan abdest suyunun her bir damlasının dudaklarını hangi billur pınarlara değdirdiğini fark etmiyorsun. Hüznünün kuytularından taşırdığın fısıltılarını dök seccadene… Aynalarda aradığın avuntuları sök bakışının perçemlerinden.. Bulduğunu yitir bir tekbirin yankısında… De ki “ben buraya razı değilim!” Yitiğini bul elini elin üzerine koymana fırsat veren vuslatın arefesinde.. De ki “ben sonsuzluğa adayım!” Varı yok et secdenin yüzünde; benliğini sıfırın altına çek, varlığını sonsuzluğun başına taşı. Yoğu var et niyetin fısıltısında; ettiklerinin değil niye/t ettiklerinin seni kurtardığını anla.. Diriyi öldür rükûların darağacında; teninden geç, bedenini yık dağ gibi.. Ölüyü dirilt dualarının burcunda; çağır günahın peltesinde dilsiz ettiğin ruhunu.. Umutlarını namazların ipeğine tane tane dizdiğini bil de sevin dostum. Namazın uçuruma atılmış en güzel gülündür senin. Namaz gülünün bin bahar olup içinde yankılandığını bil de sevin. Bir namazı kaçırmış olmanın o hüznü yok mu? Hiç olmazsa onu al yedeğine? Sana müşfik bir vaize olsun…Pişmanlık değil midir bizi en çok büyüten? Yüzü yerde pişmanlıklarının kalbine attığı sızıları kaybetme lütfen.. Bu bize lazım.. Hep lazım.. İncelmiş duygularımızın izinde yürüyelim hep... İçimizdeki hüzün yol göstersin bize. Kırık kalbimiz, bükük boynumuz Rabbimizin rahmet dergâhına bitiştirsin secdemizi. Göz yaşlarımız rahmetin kucağına akıtsın yakarışlarımızı. “Din sadeliktir” der peygamberimiz [asm].. Bu zamanda beş vakit namazı bir kenara koyup, aradaki vakitleri de namaz beklentisi içinde yaşaman yeter... Tesbihatını yapabildiğin kadar yap; “subhanallah”ı, “elhamdulillah”ı, “allahuekber”i dilinden kalbine indirmeye çalış. Sakın telaşlanıp kendini altından kalkılmaz dil kalabalıklarına, binlerce binlerce ezbere mahkûm etme daha baştan… Önce durul, namazın sükûnetini dinle... Çevreni temiz tut Çevreni temizle. Namaza kalktığın zaman, yeryüzünün bütün gürültülerini sustur, işleri durdur, yollardan ayrıl, kenara çekil. Ruhunun yanına park et, kalbinin ahengsiz çırpınışlarına mola ver. Kapat kapıları; başkalarını alma içeri; dudaklarını kapat yalana, boş söze... Lüzumsuzlukları terk et, silkele üzerindeki şehrin görünmez tozlarını, cebinden boşalt sahte paraları, elini göğsüne sokup alıp verdiğin nefesi, kâinatın o en eşsiz, en görkemli ahengini farket. Yüzünü fenaya çevirmekten, ümitsizliğin karanlıklarında tüketmekten, gözlerini harama bakmanın kirinden, dilini yalanı/yanlışı dillendirmekten, dudaklarını boş sözlerin tozundan yıka, temizle. Ellerini şerre alet olmaktan yıka. Başını şu fani dünyada Rabbinin aziz bir misafiri olma şerefiyle meshet. Topuklarla birlikte ayaklarını da dünyadan yıka; seni yükselteceğini sandığın şeyleri ayaklarının altından çek. Namazın eşiğinde doğrul yeniden. Orada En Sevgili’nin en çok sevdiği halde olduğunu hatırla. Orada En Sevgili’nin en çok sevildiği hale büründüğünü bil. Kâinatın sahibinden, kalbini kudret elinde evirip çeviren Rabbinin en sıcak, en taze aferinini alıyorsun şimdi. Duyuyor musun? Bedenini pak eyle... Bedenini, elbiseni, namaza durduğun yeri temizle. Güzel bir kokuyu koklar gibi bedeninden sıyrıl, teninden ruhuna taşın. Mevki ve makamını yansıtan her türlü elbiseyi çıkar üzerinden. Irkınla övünmeyi bırak, kavminden ayrıl, ülkeni terket, varsa, müdürlükten istifa et. Sadece seccadenin yöneldiği yere yönel; bulunduğun yerin ihtişamından sıyrıl. Sadece yüzünün döndüğü yerde ara itibarını, kalbini Kâbe’nin eteğine bırak. Kıbleyi bulduğunda, başka türlü endişelerden yüz çevir. Her yanını saran kaygıları, korkuları, hüzünleri, abdest suyunun alıp götürmesine izin ver. Dağılan gönlünü geri topla, uçurduğun huzuru geri çağır. Gamı sil göğsünden, dünyalıkları yıka elinden, benliğini düşür yakandan. Öylece temizlen.... Ayıplarını kapat.. Her mescide gelişinde “güzel elbiselerini giyerek gel” (el-A'râf, 7/31) Ne kadar örtünürsen örtün, kendini Rabbinden gizleyemezsin. O bilir içinin içindekini. O bilir niyetini. O bilir kendine sakladığını ve kendinden sakladığını. Başkalarına görünür olmak için kılma namazını. Başkalarının gözlerinden kaç. Başkalarının takdirinden uzaklaş. Niyetinin vadisine koy kalbini. Rabbe yöneldiğin köşe, kendini başkalarından gizlediğin yerdir. Rabbine yüzünü çevirdiğin seccade, kendi kendine kaldığın demdir. Nedir avret, ne demek avret yerini örtmek? Göründüğün gibi olamadığın kadar ayıpların var, göründüğünden geri kalan her oluş avret yerindir senin. Şimdi herkesin takdirinden uzak, tüm vitrinlerin parıltısına küs, her türlü gösterinin uzağında, seccadenin kuytusunda iken, kendi kendine sarılmışken, elini elinin üstüne koyup kendini kuşatmışken, yüzünü fanilerden dönüp sonsuza çevirmişken, diz çöküp benliğini büyüklemekten vazgeçmişken, eğilip doğru olmaya azmetmişken, secdede varlığını sıfırlayıp kendini aşmışken, avret yerlerini ört; yani, kendine sakladığın, kendinden sakladığın eksiklerini, ayıplarını, kusurlarını, herkesten gizlediğin hallerini yok et, ört. Herkesin huzurunda hesap verecek, kimseden utanmayacak bir hâl elbisesine bürün.. İki yakanı bir araya getir; olduğun hali göründüğün hale yanaştır. Söküklerini dik sözlerinin, dilini kalbine yanaştır; dilinle söylediğini kalbinle de söyle. Dikiş tutmuyorsa şayet, söylenmeyi bırak, sus, kalbinden geçmeyeni diline değdirme... Kalbini kıbleye bırak... Kalbini çokluğun perçemlerinden kurtar... Seni dünyaya doğru çekiştiren cezbeleri düşür yakandan. Seni yokluğun kuyusuna çeken kaygılardan uzaklaş. Seni uzaklara savuran rüzgârları sustur. Ruhunu ayrılıkların uçurumuna sürükleyen hüzünleri sil. Dünün hüzünlerinden yüz çevir. Yarının korkularını unut. An’ın içinde var et kendini yeniden. Yüzünün her noktasına her an rahmetinin güneşini değdiren Yaradan, kutlu nazarında ağırlıyor seni. Tebessümlerinin en güzel en tatlı hediye olduğunu söyleyen En Sevgili, âşinası olduğun, sıcağını özlediğin yüzlere çeviriyor yüzünü. Her şeyin alçaldığı, her işin meyvesizleştiği, her yüzün kirlendiği bu çağda, kıble kalbinin adımlayacağı kırmızı halı gibi serildi önüne. Seni özel eyleyen, seni biricik bilen Rabbinin rızasına yönel. Şehrin telaşlarını, dünyanın çekip çekiştirmelerini, günübirlik sevdalarını kıblenin kırmızı halısına adım atar atmaz uzaklara at. Kalıbını tuttuğun gibi, kalbini de tut kıblede. Her secdede Kâbe’ye değdir alnını. Yöneldiğinde, Kâbe’nin analık ettiği nurlu sütunun önünde ağırlanan aziz bir misafir bil kendini. Vakti kaçırma... Vakte dikkat et... Sabahın buğusunu değdir göğsüne, yapraklarında taze şebnemler ağırlayan bir gül gibi aydınlığa uyan. Göz kapaklarını araladığında seni nice aldanışlara düşüren düşlerden uyandığın gibi gönlünü de aç ki kalbinin ufkuna nice muştu güneşleri doğsun. Ellerinde dualar kelebekler gibi uçuşsun. Kimliksiz, isimsiz, önemsiz bir nutfenin ana rahmine tutunup insan olmaya yolculanması gibi, sen de var-yok arası varlığını, vefasız dudaklar arasında silinmeye ayarlı adını, bir mezar taşının insafına kalacak hatırını, Rabbinin rahmet kucağına bırak... Dünyanın güneş gibi başına dikilip sözüm ona sahiciliğini, kalıcılığını sımsıcak kalbine düşürdüğü öğle vakitlerinde, telaşlardan sıyrıl, oyunlardan uzaklaş.. Ellerini kaldır tekbire, O’nu büyüklerken başka her şeyi küçük bil. Önemini O’na yönelmekte bil. Şimdilik burada olduğunu, ama ‘şimdilik’ olduğunu hatırla... Terkedeceğin gölgelerde, seni terkedecek gölgelerde oyalanma.. Bir tekbir ile dünyayı arkana at. Elinin tersiyle geride bırak gündelik sevdaları... “Oynamıyorum!” de. Seni herkesle ve her şeyle buluşturacak Rabbinin sılasına yönel. Yol açık, yola çık... Gölgen uzadığında yeryüzündeki varlığının da azaldığını hatırla. Ne çok hatıran varsa, o kadar az ömrüm kalmış demektir... Gölge gibidir yaşanmışlıklar; onlar ardın sıra uzanıp çoğalırken ömürden nasibinin azaldığını haber verirler. Gölgelerin uzadığı ikindinin hüznüne, ihtiyarlığın habercisi gibi bak.. Şakaklarına kar yağan adamların toprağa yönelen yüzlerini giyin... Bedenini taşıyamayan acuzelerin kalplerine devşirdiği tesellilerin ardına düş. Hüsrana uğrayanların en sonunda yaşayacağı pişmanlığı düşür göğsüne.. Akşam vakti erişince, ufuklara kan ağlatan vedaları taşı yüreğine... varlık güneşin battığında seni sen eyleyecek yıldızlar besle namazın göğünde.. Sensiz batacak güneşleri düşün. Senin umarsızca batırdığın güneşlerin her biri, bir gün sensiz ve umarsız batacak güneşi ateşliyor gizlice.. Bunu bil ve bil ki namazını son namazınmış gibi kıl..   Yatsı vakti, suskunun üzerine çekilen yeni bir susku gibi geceyi kalbinin üstüne yayar. İçinin fısıltısına yanaştırır kulaklarını. Yüreğin boş sevdalardan boşanır. Göz kapağının tenine değdiği titrek çizgiye doğru çekilir varlığın. Sükûnetin nabzını doldurur gece. Varlığın kıpırtısı biter. Eşyanın kanı çekilir. Şehir yüzünü senden çevirir. Işığın seni uzaklara dürten cezbesi söner. Yatsı dudağını dudağına kilitler. İçinin kıpırtılarına dön yatsı vakti. Ölümün toprağı suskular çekmeden nefesine, şimdi alıp verdiğin her nefeste Rabbinin hatırını saydığını bil öylece yönel O’na... Dünyaya veda vaktidir yatsı vakti. Gün gelecek, yaşaman fazladan görülecek, ölümüne hiç kimse şaşırmayacak. Senin için ömrün gecesi başlayacak. Zaman siyah bir tül gibi üzerine örtülecek... Varlığının kalp atımları zayıflayacak. Heveslerin dünyadan yüz çevirecek. Öyle bilerek var secdeye... Benliğini sıfırla... Kaygılarının kışını erit secdenin sıcağında.. Dr. Senai Demirci     http://mihribankoluk.spaces.live.com/

 

Bir Ceninin Hatıra Defteri Gözlerim yoktu, gözlerimin olmadığını bir Sen gördün. Görmüyorum. Görme isteğime bile körüm. Görmek istediğimi bilmiyorum. Gözlerim yok. Ne renklerden haberim var, ne şekilleri tahmin edebilirim. Sen bana gözlerimi verdin. Görmek istediklerimi de Sen verdin.Görme isteğimi gördün. Ben görmek istiyor bile değilken, beni gördün. Gözümün göreceklerini gördün. Gözümü verdin, gözümün göreceklerini verdin. Işığı ve gölgeyi, her şeyi, her şekli, her rengi... Sen gördün, Sen verdin. Elim yoktu, Sen elimden tuttun. Elimden tutan yok. Tutunacak bir dal da bilmem. Ellerim yok. Ne avucumda avunacak bir şeyim, ne elde tutmak istediğim.Yok. Sen bana el verdin. Beni elimden tuttun. Elimden tutacak ana baba verdin. Elde edeceklerimi Sen hazır ettin. Herşey Senin ‘kudret eli’ne tutundu. Ben, ellerim ve elde edeceklerim, öylece ele avuca geldi. Sağırdım, bana Sen kulak verdin. Bir haber yok, kötüsü bile. Sesler uzak, müzik yabancı, ahenk dargın. İşitemiyorum. Kulaklarım yok. Bana Sen kulak verdin. Kulaklarım oldu. Dalgaların sesini işiten, mahrem fısıltılardan haberli kulaklarım oldu. Kuru yaprağın dalından düşüşünü duyan, rüzgârın ıslığına ritim veren, yağmurun yağışına ahenk katan, her notada ruhuma yeniden üfleyen Sen’sin. Bana kulak verdin. Herşeyi, her an işiten Sen. Ben kulak sahibi değilken, işitmek istediklerini işittin. Ben müzikten bilmezken, ben rüzgârın ve denizin sesini işitmezken, ben annemin sesini tanımazken, ben sağır iken, beni Sen işittin, arzularıma Sen kulak verdin, iç çekişlerimi Sen duydun. Beni işittin, işitmek istediklerime Sen ses verdin. Beni işitir eyledin. Dilim dönmüyordu, Sen bana söz verdin. Dilim dönmüyor. Sesim çıkmıyor. Dudaklarım suskun. Konuşma yok, bir hece bile. Damaklarıma hiç değmedi dilim. Her dudak arasını gül bahçesine çeviren o ince çizgi, bir tebessüm yok, tebessüm eden de yok. Öpecek yok beni. Ve öpemem de. Daha dudağım dudağıma değmedi. “Ağzı var dili yok” bile değilim. Dilim yok, ağzım da, damaklarım da, dudaklarım da... Lezzetleri bilmiyorum. Dilimi tuza bandırmadım daha. Damağımda şeker tadı hiç gezinmedi. Dudaklarıma pınar suyu değmedi. Ve Sen bana damak verdin. Dudak verdin. Dil verdin. Söz verdin. Dudağıma gökten soğuk sular değdireceğine, damağıma lezzetler ihsan edeceğine, dilime şiirler dolayacağına söz verdin. Ve söz verdin ağzıma. Kur’ân’la Konuşan Sen. Taşları, dağları, denizleri konuşur eyleyen Sen dilime kelam verdin. Söz verdin ağzıma. Sözden anlayan dostlar verdin. Ben tebessümden habersizken, ben gülmeyi bilmezken, bana rahmetinle Sen tebessüm ettin. İki dudak verdin, bir dil. Cümle dudakları gül eyledin. Gülücükler verdin. Güller verdin. Ayaklarım yoktu, beni varlığa Sen yürüttün. Çıkış yok. Yollar kapalı. Ne dağlar, ne vadiler yürünesi değil. İki ayağım çukurda, yokluk çukurunda. Adım atacak yer yok. Ayaklarım yok, güzel ayakkabılarım da. Çiçekli çoraplarım, yeni örülü patilerim kayıp. Coşkuyla koşacak kimsem yokken, ağır ağır yürüyeceğim yolları bilmezken, Sen beni bilinmez yollardan geçirdin. Ayaklar verdin. Yokluktan varlığa yürüttün bedenimi. Hiç yoktan ayağa kaldırdın beni. Yol verdin. Ve çiçekli çoraplar ve güzel ayakkabılar verdin. Ayaklarımı verdiğin gibi, yürünesi yolları, dağları, denizleri ve vadileri ayaklarımın altına serdin. Gelmeye yüzüm yoktu, Sen bana yüz verdin. Beni tanımıyordu annem babam bile. Varlığımdan bile haberli değillerdi. Ben de bilmiyorum var olduğumu. Var olma arzumun bile farkında değilim. İnsan olduğumu da bilmem. “Anılmaya değer bir şey” değilim. Kimse saymıyor beni. Adım yok, adam yerine koyulmuyorum. Yüzüm yok. Çatık bir kaşım, gamzeli bakışlarım yok. Saçlarım, kirpiklerim yok. Kaşlarım kirli bile değil; yok. Yüzüme çamur bulaşmamış, çünkü yok. Şekilsiz, biçimsiz, kaba, belirsiz ve korkunç görünüyorum. Böyle görseydi beni annem, belki yüz vermezdi bana. Yüzüme bakamazdı. Yüzüme bir Sen baktın. Bana Sen yüz verdin. Yokluğun kirli, çirkin maskesini yüzümden indirdin. Rahman suretini indirdin yüzüme. Annemin gözlerine değesi, “bebek yüzlü” tenler giydirdin ete kemiğe. Kirpiklerimin ucuna gamzeli bakışlar düşürdün. Ve yanaklarıma gülücükler saldın. Saçlarımı verdin, “zülf-ü yâr” olası çizgiler çizerek, kaşlarımı eğri kıldın yay gibi, bakışlarıma nur verdin ay gibi. Karşısına vurulası aşıklar koydun. Güneşi göz ucuma Sen getirdin. Bilmezdiler oysa varlığımı. Tanımazdılar beni. Sen yüz vermesen, yüzümü kalplerine âşina eylemesen, yüz süremezdim annemin yüzüne. Hayatı yitirdiğimde de, bana yeniden hayat verecek Sensin. Bir gün toprağa yüz sürdüğümde de, tanımayacaklar yine. Yüzüme bakamayacaklar. Varlığımı belki hesaba katmayacaklar. Taşlara kazıyacaklar adımı en fazla. Unutmamak için. Ama beni hiç unutmayacaksın Sen. Beni bilecek, beni tanıyacak, benim hatırımı Sen soracaksın. Gözümü ve gördüklerimi gören, elimi ve elimdekileri tutan, dilimi ve dilimdekileri konuşturan, dudağıma tebessümden güller koyan, ayaklarımı yokluktan varlığa ulaştıran, var olmaya yüzüm yokken bana yüz veren Sen; çürümüş kemiklerimi, toprağa düşmüş ellerimi, karanlığa akmış gözlerimi, erimiş dudaklarımı, yokluğa kaymış ayaklarımı, işitmez olmuş kulaklarımı, yitik tebessümümü, unutulmuş yüzümü, Verir de yine Sen verirsin elbet. Yine, yeni, yeniden diriltirsin beni. Ey Hayatı Veren ve Ey Hayatın Sahibi.  Dr. Senai Demirci     http://mihribankoluk.spaces.live.com/

 

Hayat Hanım ile Kaim Bey  DAHA DÜN GİBİYDİ Kaim Bey’le karşılaşmaları. İki derenin birleşmesi gibi birleşivermişti hayatları. Derelerin nasıl elinde değildiyse bu vuslat, her şeye inat visale ermişti Hayat ile Kaim. Beraber akmışlardı hayatın içinden. Yokuşlar da vardı, inişler de, düzler de. Kaim Bey şefkatli bir adamdı, hem de dağ gibiydi Hayat için. Sırtını yasladığı, zor zamanlarında hep yanında olan. Hayat’la Kaim çok severlerdi birbirlerini. Hayat, “hayatım seninle kaim” diye seslenirdi. Fazla mı güvenip dayanıyordu Kaim’e? Kaim ki fani olan bütün yaratılmışlar gibi acizdi hem de. Bir insan hayatı daim ve de kaim kılabilir miydi? Elbette yapamazdı. Hayatı kim vermişse devam ettiren de O’ydu. Bir insanın kalbini ancak Rabbi bilirdi. İnsan ancak Rabbine dayanırsa, güvenirse mutlu olurdu şu fani dünyada. Bütün bunları düşününce kendine kızar tövbe ederdi. Ama insan bu; nisyanla malûldü. Hemen unutuverir tövbesini, yine yaslanıverirdi Kaim’e. Kaim hiç üzmez miydi Hayat’ı? Çook… Ama Hayat hemen affediverirdi. Bütün latifeleriyle yine dönerdi Kaim’ine. Hayat bu inişli çıkışlıydı işte.. “Hayat imtihanla geçiyor” bir şarkının sözlerinde rastlamıştı, kendi imtihanlarını düşündürtmüştü şarkı Hayat’a. Nicesiyle sınanmıştı. Kaim’le de. Ki zaten bir sınav değil miydi insan için eşler, çocuklar ve dahi mallar, Yüce Kelam’da bildirilen. Hayat hastaydı. Hastalıkla imtihanı ağırdı. Ama O’nu üzen hasta oluşundan ziyade Kaim Bey’in halleriydi. Hastalık dünyalarına gireli beri, o sevdiği, dayandığı adam gitmiş, yerine kendisiyle ilgilenmeyen bir adam gelmişti. Konuşamıyorlardı eskisi gibi. Hayat yalnızdı evde, hastanede. Akşamları sofrada çocuklarıyla mahzun kalıyorlardı. Neler oluyordu? Başkalarından duymuştu: Aileden biri hasta olunca, yakınları bir yabancılaşma yaşıyor, ziyaret bile edemiyorlardı. Donuyordu sanki yürekleri, hastaya birşey diyemez oluyordu dilleri. Kaim Bey Hayat’ın hasta olduğunu duyunca çok üzülmüş ve ne yapacağını bilemez olmuştu. Bu durum uzaklaşmasına sebep olmuş, Hayat’ı da üzmüştü. Hayat’ı kaybetmekten ölesiye korkuyor ama birşey de gelmiyordu elinden. Tıpkı anacığının kaybında olduğu gibi. “Çocuklukta alınan yaralar mevsimler gibi kendilerini tekrar ederler.” Bir dergide okumuştu bu sözü. Doğruydu, Kaim’in yaraları da depreşmişti yeniden. Hayat’ın da annesi gibi gideceği fikri tersyüz ediyordu Kaim’i. Bütün bu yaşananlar bomba olup patlamıştı da savuruvermişti onları. Fitne, sınanma buydu işte. Nasıl çıkacaklardı işin içinden? Hayat’a hep doğruyu tarif eden Kaim sürükleniyorken yanlışa doğru, Hayat bir karar verdi: Çekip alacaktı Kaim’i düştüğü kuyudan. Nasıl yapacaksa yapacaktı bunu. Konuştu dili döndüğünce, gitmesin yürüdüğü yanlışta diye. Fakat Kaim dinlemiyordu. Olsun; yine de vazgeçmeyecekti. Kurtaracaktı Kaim’ini. Kaim dinlemedikçe, üzüldü. Üzüldükçe, kızgınlığı arttı. Kızgınlık arttıkça, aralarındaki ilişki iyice bozuldu. Artık Hayat, “hayatım seninle kaim” diyemiyordu. DERENİN ortasındaki taşın büyüklüğü nisbetinde dere iki kola ayrılıp taşı geçer ya. Hayat ile Kaim de öyleydi şimdi. Çözülüvermişti elleri. Bu fitneyle sanki ikiye ayrılmıştı hayatları, hayatta akışları. Hayat imtihanını düşünürken, bir şeyi farketti: Kaim bey kendisi karar vermedikçe yanlışıyla yüzleşemeyecekti. Peki Hayat ne yapıyordu? Tutup yakasından Kaim’i oradan çıkarmaya çalışıyordu. Niye? Memnun değildi yaşananlardan. İstiyordu ki, hayat çizgileri kendi arzuları doğrultusunda gitsin. Hayat ve Kaim üzülmesin. Pürüzler yaşanmasın. Birden anladı ki, kendini Kaim’in tanrısı gibi görüyordu. Evirip çeviren. Bir zamanlar Kaim’e verdiği rolü kendisi icra ediyordu Kaim’in üzerinde. “Estağfirullah” dedi. “Ne yapıyorum ben? Nasıl bir yanlışa sürüklemiş nefsim beni? Rabbim döndür beni bu yoldan. Nefsimin firavunlaşmasından kurtar beni!” diyerek huzura durdu Hayat. Kaim’in ilgisizliğinden şikayet ederken, şefkatini beklerken, şefkati Kaim’den bildiğinin farkına varamamıştı. Değildi işte! Kaim şefkat ediyor olsaydı, yaşanır mıydı bunlar? “Elhamdülillah” dedi. Asıl şefkat edeni, hayatı vereni, ve hayatı devam ettireni bulmuştu. Kaim bey ismi gibi kaim değildi. Kendinin bile sahibi değildi. Nihayet anlamıştı Hayat. İmtihan devam ediyordu. Hayat’ın farkındalığının artmasıyla kolay eylenmişti imtihanı kendisine. Kaim de artık dönmeye başlamıştı yanlışından. Hayat memnundu hayatından. Derken, hastalığının son safhasına geldiğini öğrendi. Ne kadar ömrü kalmıştı bilmiyordu. Ama şunu farketmişti ki, yaşadığı son şeylerle temizleniyordu Hayat. Zorluklarla, sınanmalarla sanki manen tertemiz kılınıyordu. Kışa gelmişti Hayat’ın ömrü. Pencereden bakıyordu. Ağaçları gördü. Ağaçlar da yapraklarını dökmüşlerdi. Tıpkı saçları kirpikleri dökülen Hayat gibi. Pencerenin önündeki incir ağacına benzetti halini. Yapraksız, çıplak, soğukta... Aklına o türkü takıldı incir ağacını görünce: Hastane önünde incir ağacı / Doktor bulmadı bana ilacı. DEVAM EDEMEDİ. Gözyaşları inci gibi dökülüverdi. Boğazı kurudu birden. Dudaklarından sessiz duaları döküldü: “Rabbim, nasıl kıştan sonra baharı verirsin. Benim de kışımı bahara döndür. Üşümemi Sana dönmeme, Senin rahmetinden ümit etme sıcaklığına çevir. İçim ısınsın ümidinle. Dünyam aydınlansın rahmetinle. Ben Senin rahmetinin ve katından göndereceğin hayrın fakiriyim. Üşümem o yüzden. Musibetimi rahmete kalb et. Sen ki kalpleri evirip çevirirsin. Kalbimi Sana çevir. Kalbimi ve aklımı nurunla ihya eyle, tenvir et, irşad et, hidayet et. Senden başka sığınacak, sığınıp ısınacak kimsesi olmayan kuluna merhamet et.” Kaim bey girdi odaya. Farketmemişti Hayat Kaim’in girdiğini. Geldi. Karısının belinden sarılıverdi. Beraber seyrettiler kışı ve şehri. Sanki içinden geçenleri okuyordu Kaim. Sessiz dualarına “amin” diyordu. İçinden geçenleri okudukça da daha sıkı sarılıyordu Hayat’a. Gün akşamlıdır, hemen akşama devriliverir koca gün. Hayatın da akşamı geliverdi. Onca ömür, yaşanmışlıklar bitiverdi. Acıları da, sevinçleri de, imtihanları da. Kaim bey Hayat hanımı ölüm kardeşinin kucağına verdi büyük bir teslimiyetle. Ta ki Hayat hanım gözlerini sonsuzluk aleminde açabilsin, yoluna devam edebilsin diye. Evet, hayat ve ölüm kardeştir demişti Yüce Peygamber (a.s.m.). Kaim Bey de Hayat’ını ölüm kardeşe teslim etmişti. Semine Demirci     http://mihribankoluk.spaces.live.com/

 

 

 

 

Kur'an'dan Mezun Olmak! Mezuniyet bir eğitim sürecinin sonucunda olur mutlaka… Başladıkları eğitimi tamamlayamayanlar mezun olmazlar,olamazlar. “İkra” ile başlamıştı Kur’an mektebi..Ardından, adına “Kalem” dediği sureyi öğretmişti talebelerine. Yan yana getirdiğinizde “oku,yaz” emriyle karşı karşıya geldi, Kur’an mektebinin talebesi!..Kur’an’ın okumaya yüklediği mana ise, adamı adam edecek nitelikteydi. a.Okumak b. Okuduğunu anlamak c. Gereğini yerine getirmek…”İkra” ile kast ettiği mana buydu Kur’an’ın!.. Her okulun öğrencilerinin birer ismi vardı mutlaka… Kur’an talebelerinin ismini de yine Kur’an’dan öğreniyoruz ;Muvahhid!. Muvahhid olmayan Kur’an mektebine yazılamıyordu,Kur’an mektebine öğrenci olmanın ilk şartı Muvahhid olmaktı. Muvvahid olmanın elbet tanımı vardı! Muvvahidi şöyle tanımlıyordu kısaca; “Tüm sahte ilahlara red,Allah’ın ilahlığına evet”. İlah kavramına sık sık dikkat çekerek, benliklere yerleştirmek istiyordu. Çünkü Kimlik gerekiyordu öğrenciye,kişilik gerekiyordu! Bulanıklığa yer yoktu,netlik safi’lik önemliydi. Bunun için önce ilah’ın ne olduğunu öğretiyordu talebelerine!. İlah; - En çok sevdiğindir -En çok korktuğundur - İnsanları idare etmek için kanun koyandır -İlah egemenliktir,muvahhid ise egemenliği kayıtsız ve şartsız Allah’a has kılandır. Kur’an’dan mezun olmak; Önce “La” demektir her çağın ve bu çağın putlarına. Kur’an’dan mezun olmak, küfrü, renkli kıyafetleri içinde bile tanımaktır her çeşidiyle!.Şirkten uzak kalmaktır her yönüyle!. Hakimiyeti Allah’a has kılmaktır tümüyle!. Tek dişi kalmış canavarın dişlisine kıyam etmektir, takılmamaktır modern putun görünen yüzüne. Kur’an’dan mezun olmak! Yalpalamadan dik durmaktır çağın modern putlarına. Erdemi yüklenmektir, O’nun ahlakıyla ahlaklanmaktır!. Fazilet ile dolmaktır. Meydan okumaktır çağın kokuşmuşluğuna İbrahim’ce… Yusuf’ca direnmektir tüm tekliflere!. El uzatmamaktır kendinin olmayan hiçbir şeye, karnına taş bağlasa da açlıktan,faiz bulaştırmamaktır kazancına, aldatmamaktır kimseyi ve her şeyden evvel kendini! Kur’an’dan mezun olmak! Secdelerin hakkını vererek yükselmektir miraca!. Ve bir muştu olmaktır, Umut olmaktır yer yüzünün mazlumlarına! yağmur olup yağmaktır çoraklaşmış gönüllere. Vahye susamışlara Hacer’ce cehd etmektir, zem zem olmaktır,zem zem bulmaktır İsmail’lere!. Kur’an’dan mezun olmak; Kıyam etmektir,kalkmaktır ayağa,cihad yükünü omuzlamaktır her yönüyle.Nefes kesen hayat koşusunu tamam etmektir yiğitçe,mertçe!. Ve koşu yorgunluğunu şehadet şerbeti ile gidermektir kana kana! Kur’an’dan mezun olmak Bela olmaktır zülmün,küfrün,şirkin başına..Direnmektir İbrahim’ce çağın nemrutlarına!.. Savaşmak,çarpışmak ölümüne. Şehadet diplomasını alarak eline, diploma töreni şehadet günü, yürümektir en büyük dosta, mezuniyet gecesinde!.. Kur’an’dan Mezun olmak! Talut’ca içmektir nefsin ırmağından! Binmektir Nuh’ ile kurtuluş gemisine!.Aldanmamaktır Dünyanın sahtekar ne Karun ve ne de samirisine! Kur’an’dan mezun olmak! Nefsin Tih çölünde kavrulmamaktır, beni Yahudice!. Varmaktır şehrin kapılarına Musa’ca.Sen savaş diyerek sorumluluktan kaçmadan, Fatih olmaktır arzı Dünya’ya. Önce yürekleri feth etmektir ustaca. Dikmektir tevhid bayrağını yüreklerin gönlerine, sonra hakkın hakimiyeti için çarpışmaktır yiğitçe, Musab’ca, zenginliğin fakir çocuğu gibi. Dücane’ce zor zamanların yiğit savaşçısı gibi. Nasibe’ce, sevda uğruna,evlattan,eşden,yardan ve serden geçen gerçek sevdalı gibi. Sümeyye’ce çağın ebu cehillerinin düzenlerine meydan okuyan,eğilmeyen islam’ın ilk şehid gelini gibi!. Ve sonuç olarak; Her okulun mezuniyet günü vardır,Kur’an talebesinin mezuniyet günü ise, şehadet diplomasıyla, sevdaya yelken açmaktır,kavuşmaktır, O’nsuzluğa gözünü açtığı baş öğretmene!. O’nsuzluğa savrulmuş yılların engelinden kurtulmak kavuşmaktır sevgiliye,en sevgiliye.Ve kutlamaktır mezuniyetini cennet hurileriyle. Yani Ölümsüzlüğe, ölüm ile yelken açmaktır … Ve selam olsun Kur’an talebelerine, Selam olsun ölümsüzlüğe yelken açanlara.. Alinti ________Gönül gözü görmeyen can, Gözünü neylesin Bu Dünyada dönmeyen dil, Mahşer de ne söylesin_________ http://mihribankoluk.spaces.live.com

 

 

 

Ahiret kardeşi seçerken Hadis-i şeriflerde buyuruluyor ki: Allah için ahiret kardeşliği yapan, ahirette öz kardeşinden daha faydalı yardımları, ondan görür. Kim ahiret kardeşini ne kadar çok severse, Allahü teâlâ da, onu o kadar çok sever. [Ey Oğul İlm.] Allah için dost olan, Cennette hiçbir ameli ile erişemeyeceği dereceye ulaşır. [İ.Ebiddünya] Allah yolunda bir dost edineni, Allahü teâlâ affeder. [İ. Rafii] Çok dostunuz olsun! Çünkü Rabbiniz kerimdir. Kıyamette dostları arasında, din kardeşlerinin içinde bulunan kuluna azap etmekten haya eder. İyi din kardeşi güzel koku satan kimse gibidir. Sana koku sürmese bile, yanında bulunduğun müddetçe güzel kokusundan faydalanırsın. [Müslim] Ahiret kardeşine yapılacak muameleler: 1- Senden para isterse, hemen cüzdanı çıkarıp eline vereceksin. İstediğin kadar al diyeceksin. Ne kadar lazımdı, benim de ihtiyacım var falan dersen öyle kardeşlik olmaz. 2- Her işte onu kendine tercih edeceksin. Malını, canını ondan esirgemeyeceksin. Arkadaşın yanında, şu benim, şu senin dememeli! Salihler, bu benim kalemim diyenle veya gel gidelim diye çağırdığı zaman nereye diye soranla arkadaşlık etmezlerdi. Bunu senin için yaptım demek de onu minnet altında bırakmak olur, soğukluğa sebep olur. “Arkadaşlık ince ve latif bir cevherdir. Korumasını bilmezsen kazaya uğrar” demişlerdir. 3- Özür dilerse, kabul edeceksin. Bir kusurunu görünce, yetmiş şekilde tevil edip onu temize çıkaracaksın. Yine kalbin mutmain olmazsa, (Sen ne katı yüreklisin! Kardeşin sana yetmiş mazeret buldu. Sen hâlâ kusur arıyorsun) diyerek kendini suçlayacaksın. Hadis-i şeriflerde buyuruluyor ki: Özür dilemesinde samimi olmasa da din kardeşinin özrünü kabul edin. Böyle yapmayan Kevser Havuzunun başında yanıma gelemez. [Hâkim] Arkadaşınla tartışma! Ona buna onun halini sorma! Belki ona düşman birine rastlarsın da, onun hakkında yanlış bir şey söyleyip aranızın açılmasına sebep olabilir. [Ebu Nuaym] İki arkadaşın Allah katında en iyisi, arkadaşına karşı daha şefkatli davranandır. [İ. Gazali] 4- Ona karşı vefalı olacaksın. Vefa demek, ihtiyaç halinde ona yardım etmektir. Arkadaşın kusurlarını görmemek, vefadandır. Arkadaşın dindeki ihtiyacı, maldaki ihtiyacından daha çoktur. Arkadaşlık, yakın akrabalık gibidir. Çocuğumuz bir günah işlerse onu hemen terk etmeyiz. Arkadaşı da hatasından dolayı terk etmek uygun olmaz. Kusurunu düzeltemeyen arkadaşı bırakmamalı, çünkü dört başı mamur arkadaş bulunmaz. Kusursuz dost arayan dostsuz kalır. (Külfetsiz nimet, dikensiz gül ve engelsiz yâr olmaz) demişlerdir. 5- Bir menfaat için arkadaşlık edenden uzak dur! Çünkü beklediği şey kesilince; özür kabul etmez. Arkadaştan hiç bir menfaat beklememeli. Ona hizmet etmek için arkadaş olmalı. Eğer bunun tersi olursa, sen kendine arkadaş değil hizmetçi arıyorsun demektir. http://mihribankoluk.spaces.live.com/

 

 

 

 

 

Ayet-el Kûrsi'de bulunan sırlı mana Bir çoğumuz gece yatmadan önce okuruz Ayetel Kürsi'yi... O'nun sırlı ayetlerine sığınırız gecenin şerli karasına karşı... Peki neden Ayetel Kürsi'yi okumamız  öğretilmiştir bize? Nedir Ayetel Kürsi'deki sırlı mana? Merak ediyorsanız, işte Ayetel Kürsi'nin sırlı manasına yolculuğumuz başlıyor... AYETEL KÜRSİ HAKKINDA RESÜL-U EKREM (SAV) NELER DEDİ? -Geceleyin inmiş olan bu Ayet-i Kerimeyi, Efendimiz (SAV), Zeyd'i (RA) çağırarak yazdırmıştır. -Ayet-el Kûrsi indiğinde, dünyadaki bütün putlar ve krallar yere düşmüş ve başlarındaki taçları yuvarlanmıştır. -Şeytanlar birbirleriyle çarpışarak kaçıp, iblis'in yanına toplanmışlar ve ona bu karışıklığı haber vermişlerdir. -Peygamber Efendimiz'in(SAV) Ayet-el Kûrsi'de bulunan "Yâ Hayyu - Yâ Kayyumu", "Hayy ve Kayyum olan ALLAH'ım Senin Rahmetinle yardım istiyorum" buyurarak (üzüntü ve keder anında) ettiği duadır. İsm-i Azâm olduğu da rivayet edilmekle beraber, Ariflerin Sultanı Beyazıd-ı Bistami (RA) "Bu ismin belli bir tarifi yoktur, lâkin sen kalbini herşeyden boşaltıp, onu ALLAH'ın C.C. Vahdaniyyetine teslim ederek istediğin İsimle zikret" buyurmaktadır. -Ayet-el Kûrsi'de bulunan Esma-i İlahiye hiçbir Ayet-i Kerimede yoktur. Çünkü bu Ayet-i Kerime'de, bazısı açık, bazısı gizli olmak üzere onyedi yerde ALLAH'u Teâlâ'nın İsmi geçmektedir. -Yatmadan okuyana ALLAH'u Teâlâ tarafından bir koruma verilir, sabaha kadar hiçbir şeytan yaklaşamaz. -Yâ RasulULLAH (SAV) Kur'ân-ı Kerimin hangi Sûresi(derece bakımından) daha büyüktür? Diye soran Sahabe'ye(RA), "İhlâs Sûresi" buyurdu. O Sahabe(RA) "Kur'ân-ı Kerimde hangi Ayet(Fazilet bakımından) daha üstündür." diye sorunca, Peygamber Efendimiz(SAV) "Ayet-el Kûrsi'dir" buyurdu. (Darimi) -Ayet-el Kûrsi'yi okuyan kimse yedi kalenin içine girmiş gibi muhafaza edilir. Ayet-el Kûrsi, Kur'ân-ı Kerimin dörtte biridir. -Efendimiz(SAV) buyurdu ki; "İlim sana olsun ey Eba Münzir, Canım Kabza-i Kudretinde olan ALLAH'a C.C. yemin ederim ki, muhakkak Ayet-el Kûrsi'nin bir dili ve ikide dudağı vardır ki, Arş'ın direğinin yanında Melik-i (Müteâl olan ALLAH'u Teâlâ Hazretlerini) takdis eder(O'na Tazimde bulunur.)" (Ebû Dâvud, Ahmed İbni Hambel) -Efendimiz(SAV) buyurdu ki; "Her kim, her farz namazın arkasından Ayet-el Kûrsi'yi okursa, Cennete girmekten onu ancak ölüm men eder.Her kim onu yatacağı zaman okursa, ALLAH'u Teâlâ ona kendi evi, komşusunun evi ve etraftaki evler hakkında güvence verir." (Beyhâki) -Efendimiz(SAV) buyurdu ki; "Bakara Sûresinde bir Ayet vardır ki Kur'ân Ayetlerinin Efendisidir. Şeytan olan herhangi bir evde okunursa (şeytan) o evden çıkar. (O Ayet) Ayet-el Kûrsi'dir." (Beyhâki) -Efendimiz(SAV) buyurdu ki; "Her kim farz namazın arkasında Ayet-el Kûrsi'yi okursa, diğer namaza kadar ALLAH'ın C.C. zimmetinde olur." (Heysemi) -Efendimiz(SAV) buyurdu ki; "Her kim Ayet-el Kûrsi'yi ve Bakara Sûresinin sonunu sıkıntılı(kederli) anında okursa ALLAH C.C. ona yardım eder" (Suyuti, Dürrül Mensûr) -(şeytan, cinler v.s. şerli yaratıkların şerrinden ve anne yada çocuğuna zarar vermelerinden yada öldürmelerinden korunmaları için) Doğum yapacak kadının, Ayet-el Kûrsi, A'raf 54. Ayeti sonuna kadar, Felâk ve Nâs Sûrelerini okuyarak ALLAH'u Teâlâ'ya sığındırılması gerekir(Hadis-i Şerifle bildirilmiştir). -Efendimiz(SAV) buyurdu ki; "Sen Ayet-el Kûrsi'den neredesin? O herhangi bir yemek veya katık üzerine okunursa mutlaka ALLAH C.C. o yemek ve katığın bereketini çoğaltır." (Suyuti) -Efendimiz(SAV) Sûre-i Bakaranın sonunu(Amener Rasûlü) ve Ayet-el Kûrsi'yi okuduğu zaman gülerdi ve "Onlar Arş'ın altındaki, Rahman'ın (Teâlâ) hazinesindendir." buyururdu. (Suyuti) -Seleme İbni Kays(RA) "ALLAH'u Teâlâ, ne Tevratta, ne İncil'de, nede Zebur'da Ayet'el Kûrsi'den daha büyük bir Ayet indirmedi." (Suyuti) -Ayet-el Kûrsi, cinlere karşı kendisinden yardım alınacak duaların en büyüğüdür. Ayet-el Kûrsi'nin insandan şeytanları kovmakta çok tesirli olduğunu söylemişler, ayrıca saralı kişiye, şeytanın kendisine yardım ettiği sahir(büyücü), kâhin, falcı, nefis ve şehvet ehli, zulüm ve gazab erbabı üzerine sadakatle okunulduğunda onların şeytanlarını etkisiz hale getirmekte de büyük gücü olduğunu denemişlerdir. Ancak sadakatle okunması şartı koşulmuştur. -Herhangi bir muradın hasıl olması için Ayet-el Kûrsi 313 kere okunduğunda, dünya ve Ahiret hakkındaki o istek ALLAH'ın C.C. izniyle hasıl olur(ne bir eksik ve ne bir fazla okunmamalıdır bu sayıların adedi çok önemlidir). -Cin musallat olan çocuğa 18 kere Ayet-el Kûrsi okunursa BİİZNİLLAH şifa bulur. -Yemeğe okunursa yemek bereketlenir. -Devamlı okunursa unutkanlığı giderdiğini Hz Ali (K.V.) buyurmuştur. -Evden çıkarken okuyan her işinde muvaffak olur ve hayırlı işleri başarır. -Evine gelince okursan iki Ayet-el Kûrsi arasındaki işlerin hayırlı olur ve fakirliğin önlenir. -Bir kimse evinden çıkarken Ayet-el Kûrsi'yi okursa, Hakk Teâlâ yetmiş Meleğe emreder, o kimse evine gelinceye kadar ona dua ile istiğfar ederler. AYETEL KÜRSİ'Yİ NE ZAMAN OKUMAK GEREKİR? Sabahları AYET'EL KÜRSİ 'Yİ okumak : Sabahleyin yatağından kalkıp abdest alarak 1 veya 3 kere Ayetel kürsi'yi okuyan kimse o gün akşama kadar şeytan ve ve insan şerrinden emin ve mahfuz olur. Akşam namazından sonra okuyan kimse sabaha kadar Cenab-ı Vacibü'l -Vucud hazretlerinin hıfz-u semedanisinde bulunur. AYET'EL-KÜRSİ'Yİ cuma günü okumanın fazileti : Cuma günü sabah namazından evvel abdest alıp tenha bir mahalde kıbleye karşı diz üzerine oturup 313 defa Ayet'el- kürsiyi okuduktan sonra "Ya Rabbe'l- Aziym! bu ayet-i kerime hürmetine, 313 ehl-i bedir ve 313 ehsab-ı Talut hürmetine muradımı ihsan buyur" diye dua eden kimsenin maksat ve meramı hasıl olur biiznillahi teala. AYET'EL-KÜRSİ'Yİ gece okumanın fazileti : Ayet'el-kürsi'nin harfleri 170 tir, gece yarısında tenha bir yerde oturup kıbleye mütevec-cihen 170 defa ayet'el-kürsiyi okuduktan sonra Cenab-ı Allah'dan her hangi bir muradının hasıl olmasını talep ve niyaz eden kimseye Hak Teala ve Tekaddes Hazretleri dilediği, isdediği şeyi o kimseye lutfundan ve kereminden ihsan buyurur. AYET'EL-KÜRSİ'Yİ yatarken okumanın fazileti : Rüyasında korkunç şeyler gören kimse, yattığı zaman 3 defa (Euzü billahi mineşşeytanir raciym ) deyip 3 kere Ayel'el-kürsi'yi okusun ve ( Ve La yeudühü hıfzuhüma ve hüvel aliyyül azıym ) kavl-i şerifine geldiği zaman bunu 3 defa tekrar etsin, sonra yatsın, artık o gece korkunç ve taciz edici şeyler görmez, rahat ve sakin olarak uyur Biiznillahi Teala. AYETEL KÜRSİ'NİN METNİ VE ANLAMI 255. Allah... O'ndan başka İlah yoktur. Diridir, Kaimdir. O'nu uyuklama ve uyku tutmaz. Göklerde ve yerde ne varsa hepsi O'nundur. İzni olmaksızın O'nun Katında şefaatte bulunacak kimdir? O, önlerindekini ve arkalarındakini bilir. (Onlar ise) Dilediği kadarının dışında, O'nun ilminden hiçbir şeyi kavrayıp-kuşatamazlar. O'nun kürsüsü, bütün gökleri ve yeri kaplayıp-kuşatmıştır. Onların korunması O'na güç gelmez. O, pek Yücedir, pek büyüktür. (Bakara Suresi 255. Ayettir)           http://mihribankoluk.spaces.live.com

Peygamber(sav) Ziyaretinize Gelse     "Bir gün Peygamber ziyaretinize gelse, Yalnızca birkaç günlüğüne çalsa kapınızı, Merak ediyorum neler yapacağınızı..." Bunu okuduğunuz anda, inancı sıkı veya gevşek nasıl biri olursanız olun hafiften sarsılıyorsunuz.  Gerçekten de ne yaparız Peygamber kapımızı çalıverse! Hele O'nu dilinden düşürmeyen ama bir yandan da hayatın harala gürelesi içine "düşen"ler nasıl bir telaşa kapılırlar acaba?  Ancak bu şiirimsi metni yazan aslında neler yapacağımızdan emin. Diyor ki... "Biliyorum. Böylesine şerefli bir konuğa en güzel odanızı açacağınızı, Ona sunacağınız yemeklerin en iyisi olacağını, Ve inandırmaya çalışacağınızı, Onu evinizde görüyor olmaktan mutluluk duyacağınızı; Fakat söyleyin bana, Evinize doğru gelirken gördüğünüzde, O'nu hemen kapıda mı karşılayacaksınız? Yoksa içeri almadan önce, aceleyle, Bazı dergileri, gazeteleri çarçabuk saklayıp Yerine Kur'an'ı mı koyacaksınız? "  Diyor ki...  "Peki ya dünyalık müziğinizi, kasetlerinizi de saklayacak mısınız? Ve bunun yerine ortalığa, Kitaplığınızın raflarında tozlanmış, Hadis kitapları mı çıkaracaksınız? Hemence içeriye girmesine izin verecek misiniz? Yoksa telaşla ne yapayım diyerek, Sağa sola mı koşturacaksınız?"  Diyor ki...  "Tanıştırmaktan onur duyacak mısınız en yakın arkadaşınızı onunla? Yoksa hiç karşılaşmamalarını mı umardınız, Peygamberin ziyareti bitene dek birbirleriyle? Şimdi söyleyin açık yüreklilikle, Onun kalmasını ister misiniz sizinle? Sonsuza dek, hep birlikte... Yoksa rahat bir nefes mi alacaksınız, Ziyareti bitip gittiğinde?"  Kabul edelim ki çok etkileyici bir sorgulama bu! İnananların kendilerini hep eksik, hep kusurlu görme (ama alttan alta da kendilerini değil de çağı suçlu çıkarma) eğilimini destekleyici mahiyette bir etkisi var. Ve adım gibi eminim ki, bu metin şimdi Mevlit Kandili ve Kutlu Doğum Haftası nedeniyle yine internette sık sık karşımıza çıkacak, e-mektup yoluyla ondan ona dolaşacaktır.  Yalnız namazında niyazında olanlara değil, belki daha çok da benim çevremden insanlara; yani az çok bu manevi iklimi soluyan ama kafası hep bulanık kalanlara ulaşacaktır.  O yüzden, belki "senin üzerine vazife değil ki" diyeceksiniz bana ama konuyla ilgili bir iki satır not düşmek istiyorum şu köşeye...  Çünkü bu gönül çalan, inananları hemen etkileyen metnin ciddi sorunları var.  Asrı Saadet, bazılarının uzaktan uzağa sandığının aksine aynı bugün gibi insani ve toplumsal eksikler, kusurlar, hınçlar, nefretler, düşmanlıklar, ayrılıklar, açgözlülükler ve yalan imanların iktidarıyla doluydu. Merak eden açar kitapları okur, okuyunca da şaşkınlıktan küçük dilini yutar. O çağı "saadetli" kılan O'nun varlığıydı. O'nun yaşadığı bir dönemde yaşamak, aynı vakti ve atmosferi solumaktı saadet...  "Peygamber ziyaretimize gelse ne yapardık?" diye dövünmeye kalkışmadan önce bunu bilmek gerekir. O, içerisinde hangi rüzgarlar esiyor olursa olsun, ziyaretinin değerini bilen her evin değerini vermişti! O'nu yakından tanıyanların deyişiyle "umanı umutsuzluğa düşürmeyen, güleryüzlü, yumuşak huylu, asla bağırıp çağırmayan" Peygamber'in ziyaret ettiği bir eve "bakalım içeride ne kusurlar ne sapkınlıklar göreceğim" fikri ve duygusuyla gireceğini hayal etmek ve ettirmek yanlıştır.  Ziyaret edilenler açısından da asıl olan O'na gönüllerini açmalarıdır. Yoksa yalancıktan çeki düzen verilmiş evlerini değil... Korkuya, telaşa ne gerek var? Huysuzluğa, karamsarlığa ne gerek var? Gelen Peygamber...  "Bir an önce gitmesini isteme" konusuna gelince... Kimsenin bu konuda başkası yerine konuşma, bu soruyu siyasal-toplumsal bir sorgulama haline getirme hakkı yok.  Çünkü...  Gelen "sevgili"yse eğer, kim gitmesini ister? http://mihribankoluk.spaces.live.com/

 

 

 

 

Anayasa Mahkemesinin İslami kimlik ve değerlerimize saldırı mahiyeti taşıyan ideolojik kararını protesto amacıyla, İlmi ve Kültürel Araştırmalar Vakfı (İLKAV) tarafından Ankara Abdi İpekçi Parkında bir basın açıklaması yapıldı. Dün de Anayasa Mahkemesi önüne, üzerinde “Anayasa Mahkemesinin kararı İslam’a ve İslami değerlere yeni bir saldırıdır. Başörtüsü Allah’ın emridir; bu emri ortadan kaldıracak hiç bir güç tanımıyoruz. Başörtüsü onurumuzdur koruyacağız” yazılı siyah başörtüsü bırakan İLKAV’ın bugünkü basın açıklaması da oldukça hareketli ve bereketliydi.

Bini aşkın Müslümanın katıldığı meydanda, açıklama Şeyho Duman Hoca’nın Kuran-ı Kerimden tesettürle ilgili ayetler okuyup meallerini verilmesiyle başladı. “Allah’ın Emrini Kaldırmaya Mahkemenin Gücü Yetmez” yazılı pankartın önünde İLKAV adına basın açıklamasını yapan Mehmet PAMAK, bu ülkede Müslümanların özgür olduklarını iddia edenlere bunun böyle olmadığını, Müslümanların bu ülkenin ‘zenci’leri olduğunu Anayasa Mahkemesi kararının ve son yargı bildirilerinin bir daha hatırlattığını ifade etti. Üstelik “Müslümanların her bakımdan özgür olduklarını iddia edenler, utanmazca bir tutumla İslami kimlik ve değerlere saldırı anlamı taşıyan bu tür müdahaleleri ve cübbeli darbeleri de sahiplenmekten, haklı bulmaktan çekinmediler” dedi.

Dünkü ve bugünkü açıklamalara basının katılımı da yüksekti. Basın açıklaması sık sık sloganlarla kesildi. “Yargı İslamı yargılayamaz” “Allah’ın emrine Karşı durulmaz” “Zulme karşı direneceğiz”, “Tevhid adalet özgürlük”, “Cübbeli darbeye direneceğiz”, “Yargıçlar istifa” gibi sloganların yanında sık sık tekbir ve tevhid kelimeleri söylendi.

 Pamak açıklamasında özetle şu konuların altını çizdi:
“80 yıllık süreçte halkımızın İslami kimlik ve değerleri “ötekileştirilip” “tehdit ve düşman” konumuna oturtulmuş, eğitim ve kültür politikaları halkı Batının paganist/pozitivizt kültürü istikametinde dönüştürmek için tam bir “öğütüm” ve beyin yıkama aracı olarak kullanılmıştır.. Okullarda, camilerde, medyada ve sokakta böylesine ideolojik kuşatma altında tutulup köklerinden, İslami kültür ve değerlerinden koparılarak kendine yabancılaştırılmak, zorla batılı kılınmak istenen halk, sonuçta, kendisi de başkası da olamayan, köksüz bir toplum olma durumuna düşürülmüştür...

Ülkemizi işgal eden emperyalist devletler, sözde ülkemizden kovulduktan sonra, onların yapmaya cesaret edemeyecekleri şeyler, onların seküler kültürü adına yerli kadrolarca gerçekleştirildi. Sistem, ideolojik dönüştürme projesini sorunsuz uygulayabilmek amacıyla öncelikle despotizmi esas alıp hukuku askıya alan yasalar yapmış, her türlü şiddeti kullanmanın yanında, hukuka aykırı yasalarla yargı gücünü de terbiye edici bir kırbaç gibi kullanmıştır.

Anayasa Mahkemesi, Yargıtay ve Danıştay’ın hukuku ayaklar altına alan kararları ve siyasi muhtıra mahiyetindeki bildirileri, işte böyle bir keyfiliğin, laikliği ve Kemalizmi dinleştirip herkese dayatan ideolojik bir taassubun, insan haklarını tehdit olarak algılayan, özgürlükleri ve hukuku yok sayan despot bir anlayışın ideolojik ürünüdür.

Halkı, ‘görevi; oligarşik efendilere hizmet etmek, askere gitmek, vergi vermek olan’, köle, cahil, göbeğini kaşıyan güruh olarak gören oligarşi; son ideolojik karar ve yargı muhtırası mahiyetindeki siyasi bildirilerle, her zaman askeri darbelerin gördüğü işlevi, bu sefer yargıya gördürmektedir.”

Devlet kurumlarında ve toplumda yaşanan yozlaşmaya dikkat çeken Pamak “Bütün bunlar, Prof Şerif Mardin’in de tespit ettiği gibi, İslamın “iyi, güzel ve doğru”ya dair ölçü ve değerlerini yasaklayıp, kendisi de “iyi, güzel, doğru”ya dair ölçü ve değer üretemeyen Kemalist laik sistemin iyice çürüdüğünün ve toplumu da yozlaştırıp çürütmeye çalıştığının açık göstergeleridir” dedi.
Askeri üst bürokrasi ve Yargı kurumlarının ilahlaştırıldığını ve hesap sorulamaz konuma getirildiğini ifade eden Pamak, “bunları denetleyecek güç, onların bu tür karar ve uygulamalarından dolayı sürekli bedeller ödeyen halk olmalıdır. Halkın meydanlarda yankılanacak kitlesel muhalefetinin ve zulme karşı itiraz ve uyarılarının bu konuda son derece etkili ve sonuç alıcı olacağı açıktır” tespitini yaptı.

Açıklamanın sonunda İslama ve Müslümanlara zulmeden oligarşiyi ve cübbeli-cübbesiz darbecileri uyaran Pamak sözlerini şöyle tamamladı:

“Ne yaparlarsa yapsınlar, hangi kararları alırlarsa alsınlar, ne çeşit darbe yaparlarsa yapsınlar, her şeye rağmen, biz bu ülkede Müslümanlar olarak varız ve var olmaya da devam edeceğiz. Allah’a, Resulüne ve Kur’an’a bağlılığımızdan ve İslamı hayata hakim kılma mücadelemizden asla vazgeçmeyeceğiz.

Başörtüsünün de Allah’ın bir emri ve Kur’an’ın bir ayeti olduğu ve bu emri ortadan kaldırabilmeye güç yetirebilecek hiçbir otorite bulunmadığı ve bizim de bunları asla tanımadığımız bilinmelidir. Tağutları reddedip, Allah’ın tarafında yer alarak izzete ve kurtuluşa ereceğimizin bilinciyle, bıkmadan, yılmadan ve asla geri çekilmeden Allah yolunda yürüyeceğimizi bir daha ifade ediyoruz.

Biz kimseye zulmetmiyor, kimseye baskı ve hakaret yapmıyor ve şiddete başvurmuyoruz. Muhataplarımız ise, bize karşı tüm bunları yapıyorlar. Şurası bilinmelidir ki, bu ülkede yaşayan her kesimin temel hak ve özgürlüklerinin güvencesi olan, adaleti, merhameti ve gerçek anlamıyla barışı temsil eden biz Müslümanlar, bütün halkımızın insanca, özgürce ve Müslümanca yaşayabilmesinin adil şartlarını Allah’ın izniyle bir gün mutlaka sağlayacağız. Anayasa mahkemesi kararlarının ve cübbeli-cübbesiz darbelerin de bu süreci tamamen devre dışı bırakmaya gücünün yetmeyeceğini bugün bir daha ilan ediyoruz.”

BASIN AÇIKLAMASI TAM METNİ

Sayın Basın Mensupları!
Değerli kardeşlerimiz!

Dışişleri Bakanı Ali Babacan’ın Brüksel'de Avrupa Parlamentosu Dış İlişkiler Komitesi'ndeki "Türkiye'de sadece gayrimüslim azınlıklar değil, Müslüman çoğunluk da dini özgürlükleriyle ilgili sıkıntılar yaşıyor" şeklindeki sözlerine karşı laik kesimlerden gelen “Müslümanların hangi özgürlüğü kısıtlanmış ki, Müslümanlar her konuda özgür” tepkisinin ibret verici bir ikiyüzlülükle yaygınlaştırıldığı süreci yaşıyoruz. İşte böyle bir ortamda, bu ülkede Müslümanların özgür olmadığının ve “zenci” muamelesi gördüğünün yeni yeni örnekleri ideolojik yargı kararları ve siyasal muhtıra mahiyetindeki yargı bildirileriyle ardı ardına gündemdeki yerini aldı. Bu ülkede Müslümanların her bakımdan özgür olduklarını iddia edenler, utanmazca bir tutumla İslami kimlik ve değerlere saldırı anlamı taşıyan bu tür müdahaleleri ve cübbeli darbeleri de sahiplenmekten, haklı bulmaktan çekinmediler.
Bilindiği gibi, Türkiye halkları, yaklaşık 80 yıldır, kendi içinden çıkan Batıcı elit tarafından ve Batı desteğinde zorla sekülerleştirilmeye / Batılılaştırılmaya çalışılmıştır. Şiddete dayalı jakoben politikalarla halkımızı İslami kimlik ve değerlerinden koparıp, baskı ve zorla modernleştirme amacı güden bir toplum mühendisliği projesi uygulamaya konmuştur. 80 yıllık süreçte halkın İslami kimlik ve değerleri “ötekileştirilip” “tehdit ve düşman” konumuna oturtulmuş, eğitim ve kültür politikaları halkı Batının paganist/pozitivizt kültürü istikametinde dönüştürmek için tam bir “öğütüm” ve beyin yıkama aracı olarak kullanılmıştır. Türkiye halklarının, kendi öz kimlik ve değerlerinden kopuk, tarih boyu kendine anlam, değer ve şahsiyet kazandırmış olan vahyi değer ve ölçülerden uzak, kimlik bunalımı içinde, niteliksiz yığınlar haline gelmesi temin edilmiştir.

Bugün, açık olmaları kafamıza kakılan camiler bile, laik devletin kontrol ve denetimi altında İslam’a değil laik kemalist sisteme hizmet sunmaktadır. Okullarda, camilerde, medyada ve sokakta böylesine ideolojik kuşatma altında tutulup köklerinden, İslami kültür ve değerlerinden koparılarak kendine yabancılaştırılmak, zorla batılı kılınmak istenen halk, sonuçta, kendisi de başkası da olamayan, köksüz bir toplum olma durumuna düşürülmüştür.

İşte bu politikaların uygulanmasında sonuç almak için, despot yönetimlerce hukuku ve temel hakları ayaklar altına alan baskılar, yasaklar uygulandı, keyfi cezalar verilerek, halk bu Batıcı ve İslam karşıtı projeye itaate zorlandı. Ülkemizi işgal eden emperyalist devletler, sözde ülkemizden kovulduktan sonra, onların yapmaya cesaret edemeyecekleri şeyler, onların seküler kültürü adına yerli kadrolarca gerçekleştirildi. İşte bu sebeple de, darbecilik ve çetecilik geleneği, halka ve halkın İslami kimliğine düşman olmanın ve onu zorla dönüştürme politikaları uygulamanın kaçınılmaz bir gereği olarak İttihat-Terakki’den bu güne sürdürülerek getirildi.

Sistem, ideolojik dönüştürme projesini sorunsuz uygulayabilmek amacıyla öncelikle despotizmi esas alıp hukuku askıya alan yasalar yapmış, her türlü şiddeti kullanmanın yanında, hukuka aykırı yasalarla yargı gücünü de terbiye edici bir kırbaç gibi kullanmıştır. İşte bu amaçla, İstiklal mahkemelerinden DGM’lere ve bugünün son derece cüretkâr ideolojik kararlarına uzanan süreçte, geniş kitlelere hukuk adına büyük hukuksuzluklar yapılmış, büyük ıstıraplar, acılar yaşatılmıştır. Yasalarla oluşturulan baskılar, yasaklar, ideolojik yargı kararları ve hukuka aykırı cezalar yetmeyince illegaliteyi de devreye sokmuşlardır.

Bu sebeple, en başta, en fazla, en yaygın ve en sürekli olarak İslam’a, İslami kimliğe ve Müslümanlara olmak üzere resmi ideolojiyle bağdaşmayan tüm düşünce ve inançlara büyük ve acımasız zulümler yapıla gelmiştir. İslam “irtica” olarak karalanıp birinci öncelikli tehdit ve düşman ilan edilip, Müslümanlar çok boyutlu insan haklarının muhatabı kılınmışlardır. Buna rağmen Türkiye’de Müslümanların, hiçbir yasakla, baskıyla muhatap olmadan özgürce yaşadıklarını söylemek, yaptıkları zulmü kanıksayanların utanmadan ifade ettikler büyük bir yalandır.

Bu ülkede askeri vesayet altında yargı despotizmi oluşturanlar, bugün de devlet yetki ve gücünü kullanarak halk iradesini ipotek altında tutmak, halkın özgürleşmesini engellemek istiyorlar. Bu amaçla yargı yetkisini, oligarşik çıkarlar istikametinde halkı hizaya sokmak üzere terbiye edici bir kırbaç gibi kullanma alışkanlıklarını sürdürüyorlar. Anayasa Mahkemesi, Yargıtay ve Danıştay’ın hukuku ayaklar altına alan kararları ve siyasi muhtıra mahiyetindeki bildirileri, işte böyle bir keyfiliğin, laikliği ve Kemalizmi dinleştirip herkese dayatan ideolojik bir taassubun, insan haklarını tehdit olarak algılayan, özgürlükleri ve hukuku yok sayan despot bir anlayışın ideolojik ürünüdür.

Halkı, “görevi; oligarşik efendilere hizmet etmek, askere gitmek, vergi vermek olan”, köle, cahil, göbeğini kaşıyan güruh olarak gören oligarşi; son ideolojik karar ve yargı muhtırası mahiyetindeki siyasi bildirilerle, her zaman askeri darbelerin gördüğü işlevi, bu sefer yargıya gördürerek, halkın seçtiği siyasi partiyi ve bu vesileyle onu destekleyen halkı korkutup baskı altına almaya, özgürlük ve adalet taleplerinden vazgeçmeye, yani ideolojik hizaya sokmaya çalışmaktadır.

Yargı mensuplarının önemli bir kısmının aynı resmi ideolojiye bağımlı olmaları ve bu düşüncelerini kararlarına yansıtmaları, ferman niteliğindeki askeri çağrılara icabet ederek askeri brifinglere gidip darbecileri ayakta alkışlamaları, anayasanın lağvedildiği süreçlerde bile darbecileri tebrik kuyruğuna girmeleri, darbeciler için iddianame hazırlayan müntesiplerini bile kolayca asker bürokratlara kurban etmeleri, buna rağmen sadece bu tür hak ve hukuk ihlalleriyle ilgili düşüncelerini açıklayanlara ise göz açtırmamaları ne anlama gelmektedir? Asker bürokratlarla yargı arasındaki bu dayanışma ve üst düzey askeri bürokratların bu kadar hukuk ihlaline rağmen bir türlü yargılanmamaları, zaman zaman yargıya mecburen intikal edenlerin de kolayca kapatılması ne anlama geliyor? Bir darbe girişiminin, Özden Örnek’in günlükleri yayınlanarak ifşa edildiği, fakat darbecilerin değil de onları ifşa eden NOKTA Dergisinin yargılandığı süreç neyi ifade ediyor?

Türkiye, yargı kurumlarının başındakiler ve yargıçların çoğunluğunun, “biz devletten ve resmi ideolojiden tarafız” ifadesini açıkça kullandıkları ve hukuk, adalet gibi kavramları ayaklar altına alan bu anlayışlarından dolayı kınanmadıkları, hesaba çekilmedikleri bir ülkedir.

Yargıda, son zamanlarda arka arkaya gelen keyfiliklerin, anayasa ve yasaların boğazına çöken ideolojik kararların altına imza atılması, kimi bakanların açıkça itiraf ettikleri ideolojik kadrolaşma sonucunda yargı sisteminin büyük oranda çürüdüğünü ve tuzun koktuğunu göstermektedir. Bu büyük ve derin yozlaşma ve çürümenin varlığı, artık aklını kullanan, vicdanı körelmemiş herkesin, görebileceği netliktedir. Anayasa Mahkemesinin anayasa ve yasalara rağmen yasak koyması ve TBMM’yi kilitleyen anayasaya aykırı 367 kararını alması ve eğitime kısmi özgürlük getiren anayasa değişikliklerine bile tahammül edemeyip kendi anayasalarını ilga etme pahasına iptal kararı vermesi ve bu tür kararlar öncesinde Genelkurmay’dan mutlaka ya 27 Nisan 2007’de olduğu gibi bir muhtıra ya da son karar öncesinde olduğu gibi bir siyasal açıklama gelmesi ve kendi anayasa ve yasalarını ihlal eden bu açıklamalar sebebiyle asker bürokratlara hesap sorulamaması başka neyle izah edilebilir? Bu çürümeye dair, Danıştay’ın başörtüsüne sokakta bile yasak getiren ideolojik kararlar alması, Danıştay Başsavcısının darbe yanlısı açıklamaları, Yargıtay’ın Şemdinli kararı, HSYK’nun çetelerle uğraşan savcıları meslekten atması, Yargıtay Başsavcısının AKP’yi kapatma iddinamesinin içeriği gibi daha pekçok emare sayılabilir.

Bütün bunlar, Prof Şerif Mardin’in de tespit ettiği gibi, İslamın “iyi, güzel ve doğru”ya dair ölçü ve değerlerini yasaklayıp, kendisi de “iyi, güzel, doğru”ya dair ölçü ve değer üretemeyen Kemalist laik sistemin iyice çürüdüğünün ve toplumu da yozlaştırıp çürütmeye çalıştığının açık göstergeleridir.

Mevcut sistem içinde yapılması gereken, yargıyı hukuk ve insan hakları eksenli köklü bir yeniden yapılanmaya götürmek, Yargıç ve Savcıları da, büyük ekseriyetini kuşatan askeri ve ideolojik bağımlılık ve tarafgirlikten kurtarmak için, insan hakları ve özgürlük eksenli bir eğitim ve rehabilitasyon programından geçirmektir. Hukuka ve hukuk adamlarına yakışan, dogmatizmin ve ideolojik taassubun bekçiliğini ve savunuculuğunu yapmak değil, insan haklarının ve düşünce özgürlüğünün öncülüğünü yapmaktır.

Yasama ve yürütme, hem yargı tarafından – üstelik yetkilerini de aşan bir cüretkarlıkla – denetlenmekte, hatta iş göremez hale getirilmekte, hem de halk tarafından hesap sorulup seçimle denetlenmektedir. Yüksek askeri bürokratlar ve yargı üst kurumlarına ne yasama, ne yürütme ne de başka bir makam hesap soramamakta ve denetleyememektedir. Bu hem hukuki hem de fiili bir durumdur. Dokuz kişi ideolojik bir dayanışmayla verdikleri kararlarla, memleketin ve halkın kaderine hükmedebilmekte, hukuka aykırılığı açık bu tür karar ve uygulamalarla milyonlarca insana büyük acılar, sıkıntılar yaşatabilmekte ve büyük kayıplara yol açan bu kararlarının hesabı sorulamamaktadır. “Bu kurumlar ve asker – yargı bürokratları ilah mıdırlar ki, her konuda son sözü söyleyecekler ve bu kararları asla değiştirilemeyecek, değiştirilmesi teklif dahi edilemeyecek?” sorusunu gündeme getirmektedir.

Bu tür kurumları denetleyecek güç, onların bu tür karar ve uygulamalarından dolayı sürekli bedeller ödeyen halk olmalıdır. Halkın meydanlarda yankılanacak kitlesel muhalefetinin ve zulme karşı itiraz ve uyarılarının bu konuda son derece etkili ve sonuç alıcı olacağı açıktır.

Ayrıca kimi ideolojik kadrolarca temsil edilen asker ve yargı kurumları içinde yer alan, hukuka ve insan haklarına bağlı, iyi niyetli, ideolojisini kararlarına/görevine yansıtmayan ve objektif davranabilen, halkın efendisi değil hizmetlisi olduklarının bilincinde olan kişiler, kendilerinin de adına yapılan ve kurumlarını da yıpratan bu yanlışlıklara karşı çıkıp, tavır koymadıkça aynı sorumluluğun altında kalacaklardır.

Bizler bu ülkenin Müslüman halkı olarak, İslami kimlik ve değerlerimize sahip çıkmak, zulme ve adaletsizliklere karşı çıkıp hesap sormak, gasp edilen hak ve özgürlüklerimizi bir gün mutlaka alacağımızı haykırmak için bugün buradayız. Anayasa mahkemesi, Yargıtay ve Danıştay gibi yargı kurumlarının ideolojik kararlar ve siyasal içerikli bildirilerle gerçekleştirdikleri cübbeli muhtıra ve darbeleri protesto ediyoruz.

Son yargı kararları ve bildirileri bir daha göstermiştir ki, hangi parti seçimi kazanırsa kazansın- hatta bazı despot rektör ve yargı mensuplarının açıkça ifade ettikleri gibi % 98 de oy alsalar- iktidar yine de despot oligarşidir. Asker ve yargı bürokratları karşısında TBMM’nin ve hükümetin hiçbir anlamı ve iktidar gücü yoktur. Halkın seçtikleri, atanmış bürokratların elinde rehindir. 411 seçilmişin kararının, 9 atanmışın kararının yanında hiçbir değeri yoktur.

Bütün bunlar, ülkede oynanan “demokrasi oyununun” esiri olmaktan kurtulmanın gerekliliğini bir kez daha hatırlatmaktadır. Toplumun bu ideolojik kuşatmadan kurtulması için, meydanlarda özgürlük ateşini yakarak, alternatif eğitim faaliyetlerine hız vererek tevhid, adalet ve özgürlük mücadelesini esas almanın önemini ortaya koymaktadır. Yaşananlar, halkımızın, kuşatıldığı resmi ideoloji karanlıklarından kurtularak Kur’an’ın aydınlığına kavuşabilmesi için, Batılılaştırma politikalarıyla kaybettirilen İslami kimlik ve değerlerine yeniden dönüşüne hız kazandıracak çabaların öncelikli ve esas sorumluluk olduğunu ortaya koymaktadır.

Ne yaparlarsa yapsınlar, hangi kararları alırlarsa alsınlar, ne çeşit darbe yaparlarsa yapsınlar, her şeye rağmen, biz bu ülkede Müslümanlar olarak varız ve var olmaya da devam edeceğiz. Allah’a, Resulüne ve Kur’an’a bağlılığımızdan ve İslamı hayata hakim kılma mücadelemizden asla vazgeçmeyeceğiz.

Başörtüsünün de Allah’ın bir emri ve Kur’an’ın bir ayeti olduğu ve bu emri ortadan kaldırabilmeye güç yetirebilecek hiçbir otorite bulunmadığı ve bizim de bunları asla tanımadığımız bilinmelidir. Tağutları reddedip, Allah’ın tarafında yer alarak izzete ve kurtuluşa ereceğimizin bilinciyle, bıkmadan, yılmadan ve asla geri çekilmeden Allah yolunda yürüyeceğimizi bir daha ifade ediyoruz.

Biz kimseye zulmetmiyor, kimseye baskı ve hakaret yapmıyor ve şiddete başvurmuyoruz. Muhataplarımız ise, bize karşı tüm bunları yapıyorlar. Şurası bilinmelidir ki, bu ülkede yaşayan her kesimin temel hak ve özgürlüklerinin güvencesi olan, adaleti, merhameti ve gerçek anlamıyla barışı temsil eden biz Müslümanlar, bütün halkımızın insanca, özgürce ve Müslümanca yaşayabilmesinin adil şartlarını Allah’ın izniyle bir gün mutlaka sağlayacağız. Anayasa mahkemesi kararlarının ve cübbeli-cübbesiz darbelerin de bu süreci tamamen devre dışı bırakmaya gücünün yetmeyeceğini bugün bir daha ilan ediyoruz. Her yönüyle çürümüş olan bu sistemi adaletsizlik ve zulümlerle ayakta tutma çabasının beyhude olduğu anlaşılmalıdır.

İslami kimlik ve değerlerimizi her şeye ve oligarşinin despotizmine rağmen sahiplenmeyi sürdüreceğimizi, Kur’an’ı haytımıza hakim kılma mücadelemizden hiçbir zaman vazgeçmeyeceğimizi bir daha ilan ediyoruz. Yaşasın tevhid, adalet, hak ve özgürlük mücadelemiz.

İLKAV
İlmi ve Kültürel Araştırmalar Vakfı